فروشگاه معتبر گنج یابی و دفینه
فروشگاه گنج یابی
خفن ترین و جذاب ترین های اینترنت | دی ۱۳۸۹
جشن فردینه ماشو
فردینه ماه اولین ماه گاهشمار تبری و آغاز سال نو باستانی تبری در مازندران است . این ماه همزمان با مردادماه تقویم جلالی بوده و از نظر زمانی پانزده روز زودتر از عید نوروز گیلان است .


اگرچه مردم مازندران ، چند روز قبل از فردینه ماه تبری ، جشن باستانی 26 نوروزماه یا جشن مردگان را مصادف با 28 تیرماه جلالی می گیرند ولی با آغاز سال نو تبری مراسمی در نقاط مختلف مازندران برپا می شد که به جشن فردینه ماشو معروف است .فردینه ماه در مازندران گاهی سیوماه خوانده می شود که از گاهشماری گیلانی(دیلمی) وارد زبان برخی از مردم تبرستان شده است.

جشن فردینه ماشو نمادی از تلاش پیشنیان برای حفظ هویت قومی و انتقال فرهنگ و آدابشان به آیندگان بود . این رسم قدیمی در حال فراموشی بود که خوشبختانه در سالهای اخیر در برخی نواحی مازندران به ویژه در روستای کندلوس یا میخساز از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر احیا شده است .

 این جشن به همت جوانان و فرهیختگان کندلوس با هدف حفظ و احیای فرهنگ ، سنن ، آداب و رسوم گذشته هر سال درنیمه مردادماه برگزار می شود .به دلیل اصیل و سنتی بودن و نیز برگزاری شایسته جشن،این مراسم هر ساله با استقبال گسترده مردم منطقه کندلوس و حومه و حتی مردم سایر شهرستانها روبه رو شده است.
هنرمندان
کجوري با نواختن طبل و سرنا و مردم روستا با برپایی نمادين جشن عروسی به شیوه گذشتگان،اجرای رقص محلی، بازی های بومی ، پختن غذاهای سنتی و ... این روز را جشن مي گيرند


 زنان  کندلوس با لباس های محلی و به کمک مردان روستا به تهیه وسایل و  تدارکات جشن فردینه ماشو می پردازند. اجرای تمام مراسم خودجوش بوده و هریک به فراخور حال خود کمک می کند.  گروهی به پخت آش و گروهی دیگر در کنار تنور به پخت نان محلی مشغولند و عده ای به  رنگ کردن تخم مرغ می پردازند   و زیر لب سرود : « فردینماشو یعنی که دلخشی / جمع بووئم همه با خیر و خشی / قدر هم دنم و با هم ووئم / گت و کچیک حتی با شه بامشی» را زمزمه می کنند.

تدارک آش دوغ جور سری ، یادآور خاطرات زیبای همدلی و همزبانی گذشتگان فهیم منظقه است . زنان و دختران جلیقه بر تن و مرجومه بر سر شادمانی می کنند .تمام روستای کندلوس غرق در سرور و شادی می شود .


با اجرای مراسم نمادین خواستگاری به شیوه گذشتگان بخش هیجان انگیزو جالب ،جشن فردینه ما شو آغاز می شود .اهالی برای احیا رسم پیشنیان ،دختر و پسر خردسالی را به عنوان داماد و عروس انتخاب می کنند و به این شیوه ، تمام رسوم گذشتگان را با بازی این دو کودک خردسال کندلوسی احیا می کنند .
در
این عروسی نمادین ، تمام مراسم ازدواج از قبیل :خواستگاری ، خرجی بار ،شیرینی خوران ،کله قند شکنی ،تهیه وسایل عروسی ،حموم سری ،دادن هدیه دادن به عروس و داماد را بازسازی می کنند.

اجرای مراسم نمادین عروسی به شیوه گذشتگان
مورد توجه همگان خصوصا جوانان واقع شده چرا که با دیدن این مراسم به اهمیت احترام به بزرگ ترها در امر خیر و توجه به دستاوردهای فرهنگی ،بیش از پیش آگاه می شوند.
 در ادامه جشن عروسی، بار دیگر مردم کندلوس در مرکز روستا گرد هم آمده و همراه با نوای دلنشین ساز و دهل به شادی و پایکوبی می پردازند. زنان دهکده نیز در کنار شادی ، به پختن آش دوغ مشغول می شوند.

با پایان مراسم خواستگاری ، جمعیت در مرکز روستا شاهد مراسم "حموم سری" یا
حمام دامادی می شوند. داماد و همراهانش که مجمعه های حاوی شیرینی،کله  قند ،نبات و ... را روی سر خود حمل می کنند ،به حمام کندلوس می روند.
در طول مدت حضور
داماد در حمام،مراسم کشتی محلی توسط چند تن از اهالی کندلوس و سپس رقص محلی که درعروسی های این منطقه نیز برگزار می شود،انجام می شود.
پس از بیرون
آمدن داماد از حمام اهالی با دود کردن اسپند و پاشیدن نقل وشیرینی و سکه از داماد استقبال کرده، داماد را به جایگاه از پیش تعیین شده در کنار عروس می برند.
نوای طبل و سرنا همراه با هلهله و شادی مردم ، فضای روستا را پر از شادی و نشاط و شادابی می کنند
.
اهالی
روستای کندلوس و همه آنهایی که از جای جای کشور در این چشن حضور داشتند ضمن دیده بوسی با داماد،هدایای نقدی خود را به وی اهدا می کنند.
پس
از این مراسم ، کاروان شادی فردینه ماشو به همراه عروس- که سوار بر اسب شده - و داماد  که پیاده وی را همراهی می کند ،جهت تقسیم شادی با سایرمردم،در کوچه پس کوچه های باریک و با صفای کندلوس به حرکت درآمده و طی آن با توقف در نقاط مختلف روستا با نوای روح نواز طبل و سرنا به اجرای رقص محلی می پردازند.
اهالی نیز با نقل و شیرینی از کاروان شادی فردینه ما شو
استقبال می کنند.در انتهای مراسم مردم با تجمع دوباره خود درمرکز روستا به خوردن آش دوغ -که توسط زنان روستایی درست شده - مشغول می شوند.

 

در نگاه مردم کندلوس فردینه ماشو یعنی جشن تمام روستا و  هدیه شادی خود به دیگران.

هویت یک جامعه هرچند کوچک را، نمادها و سنت‌هایش می‌سازند.نکته‌ای که اهالی روستای کندلوس تلاش دارند روستای قدیمی را برای اهالی زنده ، و برای میهمان‌های شهری جذاب نگه دارند .  انگار که روز ملی روستا باشد. همه در تلاشند تا سهم درخوری در جشن داشته باشند.

جشن خرمن، تیرماه سیزده شو، فردینه ماشو و همه جشن‌های محلی روستاهای اصیل مازندران، همه یادآور سنتی دیرین در فرهنگ ایرانی برای پویا نگه‌داشتن جامعه‌های محلی است. جشنی که کندلوسی‌ها با امکانات روستایی خودشان، راهنمایی پیشکسوتان و همه جوان‌ترهایشان برای احیای زبان مادری، کنار گذاشتن کدورت‌ها، تجلیل از بزرگترها و نگه داشتن جوان‌های کاربلد در ده برگزار می‌کنند ، و می‌تواند نمونه‌ای از نوعی مددکاری اجتماعی و خودجوش باشد.

 

+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم دی ۱۳۸۹ساعت 22:49 توسط ایرانی |

كشتي از جمله ورزشهايي است كه روحيه‌ي پهلواني را در ورزشكار مي‌افزايد و راه و رسم مردانگي را ديكته مي‌كند

کشتی لوچو  ورزش سنّتي و باستانی مازندران است كه به ورزش پهلواني لوچو نیز شهرت دارد و از دوران بسيار دور، جایگاهش را در  فرهنگ و باورهای ارزشی مردم  مازندران تثبیت كرده است 


لوچو از دو کلمه هم وزن لو Lo و چوcho ترکیب شده است که هر یک دارای معنی جداگانه است . لو به معنی لبه و کنار چیزی و واژه چو به معنی چوب است لذا لوچو به  لبه چوب اطلاق می شود .  در اصطلاع ، لو چو به چوب بلند ، با طول تقریبی ۳ متر و قطر حدود ۶ تا ۱۲ سانتیمتر گفته می شود که پارچه خلعتی بر بالای آن بسته می شود . این چوب در محل برگزاری کشتی نصب ، و پارچه روی آن افراشته میشود و مجموعا بصورت سمبل و نشانه مسابقات کشتی محسوب می شود . در مسابقات بزرگ و رسمی که  جوایز و هدایا  گوسفند و گاو می باشد ، به پای چوب لوچو بسته می شود.

این کشتی در حالت رسمی خود در ایام بیکاری روستاییان در یک یا چند روز متوالی که ممکن است به دو هفته نیز برسد و بیشتر در اعیاد مذهبی و ملی و قبل و بعد از نشا و یا پس از درو کردن شالی ونیز به هنگام تشکیل بازارهای محلی و عروسیها ، انجام می شود. برگزارکنندگان مسابقه بیشتر پیشکسوتان ، ریش سفیدان و معتمدان محلی هستند. بزرگان منطقه پس از فراهم کردن مقدمات ، زمان و مکان مسابقه را تعیین ، و آنرا به اطلاع محلات همجوار و نیز پهلوانان و مردم سایر بخش ها و شهرستان ها می رسانند . هزینه برگزاری مراسم و نیز جوایز کشتی گیران ، توسط اهالی یک یا چند روستا تامین و پرداخت میشود.

کشتی لوچو را از یک تا سه نفر از پیش کسوتان این
رشته داوری می کنند.داور یا داوران را که در وسط میدان مراقب انجام کشتی بوده و در محوطه مسابقه قدم می زنند
میان مج گویند.کشتی با مراسم اولیه و مبارزه طلبی و حریف خواهی یکی از پهلوانان آغاز می شود . در این کشتی هر یک از طرفین می کوشد تا یک یا چند نقطه از بدن حریف را به زمین بزنند. کشتی گیری که در خطر می افتد می تواند با زدن کف  دو دست به هم  از ادامه مسابقه خودداری نماید اما حق خارج شدن از زمین را ندارد.

از
جمله فنون رایج در کشتی لوچو می توان به : دست کاپ ،غاز بال، برات berat ،پس کاپ ، تاش کاپ اشاره کرد . اساس کشتی لوچو  بر جنبه های پهلوانی ،احترام به حریف ، پرهیز از تکبر و خودخواهی، رعایت ارزشهای اسلامی و اخلاقی استوار است لذا هرگونه ضربه زدن به کتف ، گرفتن گوش یا گرفتن انگشت دست سرچنگ و ضربه زدن با کف دست به بدن یا سر حریف ، گرفتن گوشت بدن و یا آسیب رساندن عمدی ،خطا محسوب میشود .برنده نهایی این کشتی جوایز خود را که به پای چوب لوچو بسته شده برداشته و چوب لوچو را بر دوش گرفته به نشانه پیروزی همراه با اهالی روستا و همراهانش به محل خود میبرد.
رسم است که  در آغاز این مسابقه ساز و دهل نواخته میشود
که حالت اعلان برگزاری مسابقه را دارد.

به اعتقاد بیشتر کارشناسان ، کشتی لوچو ، کشتی آزاد نیست . متاسفانه
" كشتي لوچو از زماني كه با كشتي آزاد آميخته شد، اصالت خود را از دست داده ! حتّي لباسهاي سنّتي لوچو از يادها رفته و به شكلهاي گوناگون درآمده‌است. لباس سنّتي لوچو از بند و شلوار مخصوص تشكيل و گاهي با كيسه‌هاي ضخيم دوخته مي‌شد كه اصطلاحاً به شلوار ""چاقا"" و ""كرباس"" معروف بود و وقتي پهلوان بند آن را محكم مي‌گرفت، پاره نمي‌شد و پهلوان از اين طريق قدرتش را به نمايش مي‌گذاشت.  امروزه به‌ دلیل ازبين رفتن اين لباس نمي شود از فنون بند و پس‌كاسه استفاده كرد."

امروزه مانند کشتی آزاد ، زمانی را برای پایان کشتی لوچو گذاشتند در حالیکه در گذشته اگر کشتی چند ساعت هم به درازا می کشید باید برنده انتخاب و به مردم معرفی  می شد.
همچنین  اگر کسی در لوچو پیروز
می شد هماورد او تا یکسال با او کشتی نمی گرفت.
این ورزش باستانی و پهلوانی در بسیاری از مناطق مختلف مازندران به ویژه در فریدونکنار ،بندپی ،جویبار  برگزار می شود . از مشهورترین لوچوکارهای مازندران  می توان به کشتی گیر نامدار و از نوابخ کشتی ایران و جهان ،امامعلی حبیبی اشاره کرد .

+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم دی ۱۳۸۹ساعت 20:0 توسط ایرانی |