مراسم به جامانده در ايران زمين، چهارشنبه سوري است كه در پايان چهارشنبه هر سال برگزار مي شودو در مازندرانی به آن كل كل چهارشمّه میگویند. صبح روز چهارشنبه آش هفت ترشي، درست مي كنند.
آشي كه هفت نوع ترشي مانند آب نارنج، آب ليمو، آب انار، سركه، گوجه سبز، و اب از گيل در آن مي ريزند و بعد از آماده شدن بين همسايه ها پخش مي كنند غروب روز مي خوانند با ارزوي شادي و خوشي براي خود و خانواده خود از روي آتش مي پرند. آنها مي خوانند : چهارشنبه سوري كمي پارسال دسوري كمي، امسال دسوري كمي
در اخرين چهارشنبه سال زنان مازندراني تدارك آش ترشي را مي بينند كه در نوع خود بي نظير است و جنبه ي تبرك و شفا بخشي دارد. در اين آش از چهار گياه استفاده مي شود از شكوفه هاي آلوچه گرفته تا بچا بچا (گل پامچال وحشي) و گل بنفشه و سبزي هاي گوناگون ديگر. يك پاي ثابت اين آش حتما ((گزنه)) مي باشد. احتمالا ترشي آش اظهار دلسردي از سال كهنه مي باشد. از قديم الايام اين آش ترش را در روز سوم مرده ها طبخ مي كردند و به همه مهمانان علاوه بر طعام آش ترش هم مي دادند كه اين هم نشانه ي تنفر از غم و ناراحتي بود. در هر صورت مردم اين منطقه آش ترش آخرين چهارشنبه سال را به نيت مردگان خود خيرات مي كنند. اگر كسي به خاطر اشتغال زياد موفق به پختن اين آش نشود حتما سهمي از آش همسايه ها و يا اقوام خود مي برد.
در شب چهارشنبه سوري نوجوانان و جوانان پسر براساس سنّتي قديمي چادر بر سر كرده و قاشق و كاسه اي به دست،بر در خانه ها مي رفتند و با كوبيدن قاشق بر كاسه ي فلزّي درخواست انعام مي نمودند که به این مراسم قاشق زنی یگویند
در روستاهای مازندران در شب چهار شنبه سوری، علاوه برکشتی گرفتن و اسپند دودکردن، انواع آشها پخته می شود از جمله «آش هفت ترشی» که از هفت نوع سبزی و هفت نوع ترشی و هفت نوع حبوبات در آن استفاده می شود و نیز«گزنه آش » که یکی از سبزی های مصرفی در آن، گزنه است. اعتقاد براین است که خوردن این آش بسیاری از بیماریها و کسالتها را از بین می برد.